[Gülcan]

Ne zaman yönümü KAÇKAR’lara dönsem, binbir çiçekli dağın kokusunu iliklerime kadar hissederim.Kaçkar dağlarında olmak, herkes için bir rüyayı gözü açık yaşamaksa, benim için daha farklı ve anlatılmaz duygular içerir. Her yıl yeniden gitmeye karar verdiğim de, aynı duyguları pek cok kez ve artarak yaşarım.

Her seferinde Erzurum’da; önce cağ kebabcısından, sonra üstüne cevizli kadayıf dolması ile ve kırtlama içilen demli bir çay sonrası başlarım yolculuğa…

Her ne kadar Taka bir minibüs olsa da beni taşıyan araç, ben hep, kuyruğu bağlanmış, dört nala giden beyaz bir atın üstünde hissederim kendimi, Erzurum-Artvin yolundaki çayırlıkları gecerken… Yüreği zengin, kendi yoksul ot biçen analar,gelinlik bacılar ve tahta atları ustunde benimle yarışmaya kalkan baldırı çıplak bebeler olur hep yolumun üstünde koyu sohbetlere daldığım….

Tortum gölü üzerinden süzülerek inerim Çoruh vadisine… Her mevsim, hiç yavaşlamadan, deli, deli akan, Çoruh ile yarışırım dik yamaçlı dağların derin vadileri içinde…Şu günlerde üzerine kurulmakta olan dört adet baraj ile sakinleştirilmeye çalışılıyor Çoruh… Durgun aksın,kırıp dökmesin diye… Ama belli mi olur, Çoruh bu…
zeynel aydın