[Gülcan]

Uzun yıllar önceydi;Karadeniz yaylalarının yayla olma hüviyetini henüz yitirmediği yılllar.Onca yıldan beri beni tutkuyla kendisine bağlayan Karadeniz coğrafyası ile ilk kez tanıştığım,sisli dumanlı günler...

Uzun bir dağ geçiş yolculuğu sonrasında,yorgun ayaklarla uğradığımız Yukarı Kavron yaylasında kısa bir dinlenme anında,Karadenize has folklorik özellikleri yakalayıp fotoğralamak umuduyla,sisler içinde ve çiseleyerek yağan bir enayi ıslatan eşliğinde gezinirken rastlaştık...

Çamurla karışık inek dışkılarına basmama gayreti ile yürüdüğüm ahşap evler arasında yöresel ağızla duyduğum bir konuşma ile göz teması kurduk... Ahşap kapılı yayla evinin dış kapı direğine yaslanmış birileri ile konuşurken gördüm onu...Gözlerim konuştuğu kişileri değil sadece onu görür oldu...

Yörenin yabancısıyım; kim ne tepki verir fotoğrafını çekmeme bilmiyorum...Karadeniz delikanlısından dayak yemek de var işin içinde...Fotografı çekilen hele de bir kadın ise gerisini varın siz düşünün.

Canon Eos 500'umde 70-300 mm lens takılı sansıma...İlk göz temasımızda peşpeşe bastım deklanşöre,ancak iki kare alabildim ki anladı fotoğrafını çektiğimi.

Çekindim; durdum...olanca sıcaklığımla;

"Selamunaleykmüm teyze " dedim....
"Aleyküm selam" dedi yöresel ağızla...

Merakla sordu :

"Uşağım sen ne yapayırsun,çimsun ? "
"Dağcıyım,dağdan indik "desem anlamaz,"Fotoğrafcıyım" dedim...

"Ula benim iresmimi niye çekeyüsün,ne edeceksun oni ? " dediğinde "eyvah" dedim...

-Seni meşhur edeceğim ! sözleri dükülüverdi dilimden..."Densiz herif" der gibi kaşlarını çattı, başını çevirdi öteye...

- Gülüşün çok güzel teyzeciğim ! bir kez daha gül de daha iyi bir fotografını çekeyim dememe aldırış bile etmedi...

Yaslandığı yerden doğruldu,bastonuna tutunarak ahşap yayla evinin iç karanlığında kayboldu...

Lanet olası şans!..dedim içimden, "o evin doğal ışığı içinde nasıl da fotoğraflanırdı şimdi yaşlı teyze" diyerek söylendim bir süre kendi kendime...

Biraz fotoğraf heyecanından biraz da iletişimin cabuk kopmasından adını bile soramadım...Elde ettiğim iki kare fotografın sonucunu görmek için 10 gün kadar bekledim...Banyo sonrasında işe yarar sadece bu kareyi buldum,diğerinde gözleri kapalıydı...

Sonraki yıl gidemedim Yukarı Kavron yaylasına..Bir sonraki yıl gittim ama o evi aradım bulamadım; teyzeyi tekrar görüp yeniden fotoğraflamak için...O yıl düşen çığlardan evi yıkılmış ve "yaylaya çıkmadı" dediler tarifim üzerine...Daha sonraki yıllarda ise rahmetle andık...

İki yıl kadar önce web sitemde bu fotografı gören genç bir üniversite öğrencisi cıkıp geldi bir doğa yürüyüşümüze... Dedi "o, benim babaannem di..." Sonra yine gel, sana vereyim fotografını" dedim ama genclik unutkanlığından olsa gerek bir daha ne aradı ne sordu o da...

Amerika'dan bir adam aradı günün birinde,bu fotografı istedi bir dergide kullanmak için...

- Veremem sahibinden izin almam gerek dedim...

Yıllar sonra İzmir Efes oteli arkasında sevgi yolunda resim yapan öğrencilerden birisi yağlı boya tablosunu yapmış asmıs ağaca..."Bu fotograf bana ait, sen nasıl izin almadan yaptın ve astın buraya" desem de söz anlatamadım...

"Ben bir dergiden aldım,cok beğendim ve resmettim" dedi... Yani benim isimsiz teyzem ANONİM oldu şimdi...

Bir çok yerde sergilendi...Sembolik değerde minik ödüller kazandırdı bana.

Ruhu huzur içinde olsun;onu fotoğraflamanın onuru yeter bana...

zeynel aydın